Untitled Document

The west is the best

Get here, and we’ll do the rest
(The End, The Doors, 1967)

De mythe van het westen

“Moslim, u dient zich aan te passen aan het westen. Nederlander, u dient zich aan te passen aan ons, de vertegenwoordigers van de enige echte Verlichting. Onze weg is de enige juiste weg.”

Dit is de mantra die Hirsi Ali en haar opvolgers blijven herhalen. Zij presenteren zich als de enige verdedigers van het ware westen, een westen dat één ondeelbaar geheel is met één normen-en-waardensysteem. Een westen ook dat staat voor het Goede, voor de redder van zielige achtergestelde moslims en moslima’s. Westerlingen die hier niet in geloven worden neergezet als dwaze multiculturalisten.

Het lijkt wel een religieuze sekte.

Het gevarieerde westen

Het ware westen bestaat niet. Het is een constructie, een beeld in de hoofden en harten van deze vertegenwoordigers van het nieuwe politiekcorrecte denken. De onderlinge verschillen tussen westerse landen zijn namelijk te groot om van één cultuur te spreken. Ook de verschillen binnen één westers land zijn te groot om te spreken van een nationale cultuur. Een aantal voorbeelden.

1. Laten we eerst dicht bij huis blijven. Een gemiddelde GroenLinksstemmer zal weinig overeenkomsten hebben met een gemiddelde PVV-kiezer. De waarden en normen van deze GroenLinksstemmer zal eerder vergelijkbaar zijn met die van moslims zoals de Marokkaanse feministe Fatima Mernissi en de Pakistaans-Amerikaanse filosofe Asma Barlas.

2. In Frankrijk bestaan verschillende tegenstrijdige waardesystemen. De Franse republikeinse waarden worden niet gedeeld door communistisch links, nationaal rechts of de katholieke hiërarchie. Nationaal rechts staat weer op gespannen voet met de katholieke hiërarchie en communistisch links en communistisch links kan niet door een deur met de katholieke kerk.

3. Ook de VS is een vat vol tegenstrijdigheden. De liberale inwoners van bijvoorbeeld San Francisco, New York, Washington DC en Seattle staan lijnrecht tegenover de conservatieve Texanen en de neoconservatieve christelijke kiezers van Bush. En als we de VS met Nederland vergelijken: deze extreem homofobe neoconservatieve christenen staan mijlen ver af van de milde homo-onvriendelijke kiezers van de ChristenUnie.

4. Nog een vergelijking tussen Nederland en de VS. Het Amerikaanse politiekorps staat bekend als een antihomoseksueel bolwerk. Mishandelingen en misdragingen van de Amerikaanse politie tegen de homoseksuele gemeenschap in de VS blijven onbestraft. Lesbiennes, homo’s, biseksuelen en transseksuelen lijden volgens een rapport van Amnesty International uit 2005 in het hele land onder discriminatie, valstrikken, verbaal geweld en zelfs brute afstraffingen en seksuele mishandelingen. In het Nederlandse politieapparaat komen seksuele intimidatie en pesten van collega’s ook voor maar dat is in niets te vergelijken met de wantoestanden bij de Amerikaanse politie.

5. Een derde vergelijking tussen Nederland en de VS: vrouwenrechten. De Nederlandse regering pleitte in 2002 op een VN-top in Johannesburg voor het recht van vrouwen om zichzelf met voorbehoedsmiddelen te beschermen tegen aids en andere seksueel overdraagbare ziekten. Zij pleitte ook voor het recht van vrouwen op abortus. Dat was tegen het zere been van de Amerikaanse regering. Nederland kon rekenen op felle tegenstand van de Amerikanen.

6. De wijze waarop christelijk Frankrijk omgaat met de scheiding tussen kerk en staat is eerder te vergelijken met islamitisch Turkije dan met christelijk Nederland. In Frankrijk en Turkije is vanwege de scheiding tussen kerk en staat het dragen van hoofddoeken en andere religieuze gebruiken in het onderwijs verboden. Nederland huldigt ook de scheiding tussen kerk en staat maar de Nederlandse overheid vertaalt dat in het juist toestaan van religieuze gebruiken.

7. Dankzij Hirsi Ali staat eerwraak al weer een tijdje op de politieke agenda. Het is een hot issue geworden in het debat over de islam. Vaak wordt gedaan alsof eerwraak typisch bij de islam hoort, vergetend dat het vooral voorkomt in Turkije en niet bijvoorbeeld in Marokko. Ook vergetend dat eerwraak te vergelijken is met de Italiaanse – en katholieke - bloedwraak.

Het homofobe westen

Een van de argumenten die Hirsi Ali gebruikt om aan te geven dat de moslimwereld door het westen verlicht moet worden, is het antihomoseksuele binnen de islam. Het westen kan als voorbeeld dienen omdat – zo beweert zij in haar pamflet De Zoontjesfabriek – homoseksualiteit in het westen gezien wordt als net zo normaal als heteroseksualiteit. Was het maar waar.

Bush en zijn christelijke achterban zijn niet de enige Amerikanen die niet zo veel van homoseksualiteit moeten hebben. In de meerderheid van de staten in de VS is homoseksualiteit verboden. Pas in 2003 verklaarde het Amerikaans Hooggerechtshof dit verbod ongrondwettelijk. Ongrondwettelijk of niet, in verschillende staten is dit verbod van kracht gebleven. En ook de meerderheid van de Obama-kiezers in California moeten weinig van homoseksualiteit hebben. Zij stemden tijdens de presidentverkiezingen van 2008 tegen het homohuwelijk.

Italië blijkt ook zo zijn vreemde opvattingen te hebben over homoseksualiteit. In 2005 twijfelde het Italiaans bureau voor rijvaardigheidsbewijzen aan de rijvaardigheden van een man alleen omdat hij homoseksueel was. Deze man ging in beroep en kreeg gelijk van een Siciliaanse rechter. Niet dat homoseksualiteit volgens deze rechter iets normaals was. Nee, deze vertegenwoordiger van het Italiaanse recht was van mening dat homoseksualiteit een persoonlijkheidsstoornis is. Een stoornis die weliswaar niet van invloed is op iemands capaciteit om auto te rijden.
En als je in Rome de Gay Pride wil organiseren dan komen politici van links tot rechts tegen je in opstand. Dat overkwam de organisatoren van de Gay Pride in 2000.

Groot-Brittannië kon je in 2002, het jaar waarin het pamflet van Hirsi Ali uitkwam, niet betichten van homovriendelijkheid. In 1988 werd door toedoen van toenmalig premier Margaret Thatcher, voorlichting op scholen over homoseksualiteit verboden. In het beruchte clause 28 van een wet waarin de rechten en plichten van de gemeenten werd geregeld, bepaalde de Britse wetgever dat lokale overheden homoseksualiteit niet mochten promoten als gelijkwaardig aan heteroseksualiteit. Pas in 2003 schrapte Blair – in zijn tweede ambtsperiode – dit onderdeel van de wet.

Laten we eens een kijkje nemen bij onze oosterburen. Ook daar is niet iedereen ervan overtuigd dat homoseksualiteit en heteroseksualiteit gelijkwaardig zijn. In 2005 roerden het roddelblad Bild-Zeitung en de conservatieve Frankfurter Allgemeine Zeitung zich. Zij gingen in de aanval tegen wat zij noemden ‘de promotie van homoseksualiteit’. De deelstaatregering van Nordrhein-Westfalen reageerde daarop met het sluiten van een website tegen discriminatie en met een verbod op het verspreiden van informatiemateriaal tegen homovijandig en racistisch gedrag.

Nog dichter bij huis. Ons eigen Nederland. Uit onderzoek onder ruim 1300 lesbische vrouwen blijkt dat het normale van de lesbische liefde niet door alle Nederlanders onderschreven wordt. Ruim een derde van de ondervraagde vrouwen hebben vaak te maken met schelden, roddelen en pesten. Deze negatieve reacties op hun lesbisch zijn kwamen niet alleen van onbekenden op straat maar ook van collega’s en klas- en studiegenoten. Ook in het uitgaansleven worden lesbische vrouwen lastig gevallen.

Homoseksualiteit gezien als normaal? Helaas, we hebben ook in het westen nog een lange weg te gaan.

Het onvrije westen

Volgens de vertegenwoordigers van het nieuwe politiekcorrecte denken zou de moslimwereld een voorbeeld moeten nemen aan het vrije westen. In het westen zou de vrijheid van het individu uitstekend beschermd zijn. Daar is nog wel wat op af te dingen. Laten we de Nederlandse samenleving kort onder de loep nemen.

Bart de Koning laat in zijn boek 'Alles onder controle' zien dat de overheid, werkgevers en bedrijven de Nederlandse burger op verschillende manieren in de gaten houden. Zij zien elke burger als een potentieel gevaar. Niet dat veel Nederlanders daar bezwaar tegen maken. De meeste Nederlanders zijn zo bang van elkaar geworden dat zij controle van bovenaf voor lief nemen.

De politie krijgt steeds meer bevoegdheden. Zo krijgt zij steeds vaker de mogelijkheid om op straat preventief te fouilleren. Overheden, vervoersbedrijven en grootwinkelbedrijven hangen steeds vaker camera’s op in de openbare en semiopenbare ruimte. De landelijke overheid luistert preventief telefoongesprekken af, houdt e-mailverkeer in de gaten, en dwingt telefoonbedrijven belgegevens van klanten achttien maanden te bewaren.

Jongeren zijn niet meer welkom in delen van de openbare ruimte. Lokale overheden beperken hun vrijheid door het ophangen van zogenaamde mosquito’s. Deze installaties zijn bedoeld om overlastplegende hangjongeren weg te jagen. Deze produceren een vervelend soort geluid waar - zo gaat het verhaal - alleen jongeren last van hebben. Daarbij lijken lokale overheden te vergeten dat zij niet alleen overlastplegers verjagen. Zij beperken ook de vrijheid van alle andere jongeren, jongeren die anderen geen vlieg kwaad doen. En denk eens aan die volwassenen die weliswaar niet meer jong zijn maar wel in staat zijn het geluid op te vangen.

Jongeren zijn, zo lijkt het, figuren die in de gaten gehouden moeten worden. Ambtenaren in Amsterdam vallen – volgens de verantwoordelijke wethouder op een vriendelijke manier – alle jongeren op straat lastig om te controleren of zij aan het spijbelen zijn. Het politiekorps in Breda doorzoekt kluisjes op school zonder een concreet vermoeden van crimineel gedrag. En het politiekorps Zuid-Holland-Zuid zet hangjongeren op de foto om een database te vullen. Niet om verdachten op te sporen maar 'voor de toekomst'. Stel dat een van de jongeren ontspoort dan zijn zijn gegevens alvast bekend bij de politie. Een jongere is niet meer onschuldig tot het tegendeel is bewezen, maar is een potentieel gevaar dat in de gaten gehouden moet worden.

Ook ministers en staatssecretarissen doen een duit in het zakje. Volgens de minister van Jeugd en Gezin moet de overheid zich actiever gaan bemoeien met probleemgezinnen. Om dit te kunnen doen wil hij van alle kinderen tussen 0 en 4 jaar een ‘risicoanalyse’ maken. Een kind krijgen is niet meer het mooiste wat je kunt overkomen, het is een risicofactor geworden. En de staatsecretaris van Sociale Zaken slaat een verbod van de rechter in de wind. Hij blijft bij zijn voornemen om huiszoeking bij onverdachte burgers mogelijk te maken.

Dit alles is allemaal mogelijk omdat vele Nederlanders graag hun vrijheid willen opofferen voor de schijn van veiligheid. Want veiliger wordt het niet met al deze maatregelen.

Het tolerante westen

Moslims die zich aanpassen aan het westen? Het lijkt mij onbegonnen werk. Aan welk westen zouden zij zich dan moeten aanpassen? Ik zou niet graag zien dat zij zich aanpassen aan de homofobe Verenigde Staten, het wantrouwen van de Nederlandse gezagsdragers richting hun burgers, of de vreemdelingenhaat van Wilders en Verdonk.

Toch heeft het westen moslims veel te bieden: namelijk de ruimte die er - ondanks alles - heerst om in vrijheid moslim te kunnen zijn. In principe is er in veel westerse landen vrijheid van meningsuiting en eredienst en kunnen moslims in vrijheid handelen in overeenstemming met hun overtuigingen. Tariq Ramandan zegt het in zijn ‘Westerse moslims en de toekomst van de islam’ als volgt:

“… in veel westerse landen worden vijf fundamentele rechten gegarandeerd die moslims in staat stellen zich thuis te voelen in het land waarin ze wonen: het recht de islam te belijden, het recht op kennis, het recht organisaties op te richten, het recht autonoom vertegenwoordigd te worden, het recht een beroep te doen op de wet.”